​കനത്ത ചൂടിലും ആവേശം തണുക്കാത്ത ഗാലറികൾ.ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ശ്വാസമടക്കിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്. ഫുട്ബോൾ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ കിരീടത്തിലേക്ക് ഇനി ഒരൊറ്റ മത്സരത്തിന്റെ ദൂരം മാത്രം. ടണലിലൂടെ കളിക്കാർ മൈതാനത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നു. ഒരു വശത്ത് നീലയും വെള്ളയും വരകളുള്ള ജേഴ്സി ധരിച്ച്, കളിമൺ കോർട്ടുകളിൽ ചോരയും വിയർപ്പും ചിന്തി വളർന്ന അർജന്റീനിയൻ സിംഹങ്ങൾ. മറു വശത്ത് ചോരച്ചുവപ്പണിഞ്ഞ്, പന്തുകൊണ്ട് കവിതയെഴുതുന്ന സ്പാനിഷ് പടയാളികൾ.
​കണ്ടുനിൽക്കുന്ന ശരാശരി ഫുട്ബോൾ പ്രേമിക്ക് ഇതൊരു കേവല ഫൈനൽ മത്സരമാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച രണ്ട് ടീമുകൾ തമ്മിലുള്ള കിരീടപ്പോരാട്ടം. എന്നാൽ, ചരിത്രത്തിന്റെ കണ്ണടയിലൂടെ ഈ പുൽമൈതാനത്തേക്ക് നോക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുക മറ്റൊന്നാണ്. അത് ഒരേ വേരുകളിൽ നിന്ന് മുളച്ചുപൊന്തി, രണ്ട് ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലായി പടർന്നുപന്തലിച്ച ഒരു വംശാവലിയുടെ നേർക്കുനേർ പോരാട്ടമാണ്. ഒരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, അത് 'രണ്ട് സ്പെയിനുകൾ' തമ്മിലുള്ള യുദ്ധമാണ്! ഈ മത്സരത്തിന്റെ വേരുകൾ കിടക്കുന്നത് വെറുമൊരു ഫുട്ബോൾ തന്ത്രത്തിലല്ല, മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം മുറിച്ചുകടന്ന കപ്പലുകളിലും, ചോര പുരണ്ട ഒരു അധിനിവേശത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലുമാണ്.

​അറ്റ്ലാന്റിക്കിന്റെ അക്കരെ മുളച്ച സ്പാനിഷ് വേരുകൾ

​നമുക്ക് കഥയുടെ തുടക്കത്തിലേക്ക് പോകാം. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെയാണ് സ്പാനിഷ് നാവികർ ലാറ്റിനമേരിക്കൻ മണ്ണിലേക്ക് കപ്പലിറങ്ങുന്നത്. തദ്ദേശീയരായ ജനവിഭാഗങ്ങൾ അധിവസിച്ചിരുന്ന ആ മണ്ണിൽ സ്പെയിൻ തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു. അർജന്റീന എന്ന പേര് തന്നെ 'വെള്ളി' എന്നർത്ഥം വരുന്ന 'അർജന്റം' എന്ന ലാറ്റിൻ വാക്കിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. സ്പാനിഷ് അധിനിവേശകർ അവിടെയുള്ള വെള്ളി ശേഖരം ലക്ഷ്യമിട്ടാണ് ആ നാടിനെ കൈയടക്കിയത്.
​കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെയും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും യൂറോപ്പിൽ നിന്ന്, പ്രത്യേകിച്ച് സ്പെയിനിൽ നിന്നും ഇറ്റലിയിൽ നിന്നും ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ അർജന്റീനയിലേക്ക് കുടിയേറി. ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്നും യുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷതേടിയാണ് അവർ അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം കടന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്നത്തെ അർജന്റീനയുടെ ജനസംഖ്യ പരിശോധിച്ചാൽ തൊണ്ണൂറ് ശതമാനത്തിലധികം ആളുകളും യൂറോപ്യൻ വംശജരാണെന്ന് കാണാം.
​ഇന്നത്തെ അർജന്റീന ടീമിന്റെ പൾസ് എടുത്തുനോക്കൂ. അവരുടെ ജീവശ്വാസമായ ലയണൽ മെസ്സിയുടെ കുടുംബ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ അത് ചെന്നെത്തുന്നത് ഇറ്റലിയിലും സ്പെയിനിലുമാണ്. മെസ്സിയുടെ മുൻഗാമികൾ കറ്റാലൻ പശ്ചാത്തലമുള്ളവരായിരുന്നു. മെസ്സി മാത്രമല്ല, ടീമിലെ ഭൂരിഭാഗം കളിക്കാരുടെയും കുടുംബപ്പേരുകൾ (Surnames) ഒന്നുകിൽ സ്പാനിഷ് ആണ്, അല്ലെങ്കിൽ ഇറ്റാലിയൻ ആണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഈ ഫൈനൽ മത്സരത്തെ 'സ്പെയിനും സ്പെയിനും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം' എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ജേഴ്സിയുടെ നിറം മാറിയെങ്കിലും, ആ കളിക്കാരുടെ ധമനികളിലൂടെ ഓടുന്നത് ഒരേ യൂറോപ്യൻ ചോര തന്നെയാണ്.

​വിവേചനത്തിന്റെ കറുത്ത ചരിത്രം :

​എന്നാൽ ഈ യൂറോപ്യൻ വംശജരുടെ ആധിക്യത്തിന് പിന്നിൽ ഇരുണ്ടതും ക്രൂരവുമായ മറ്റൊരു ചരിത്രമുണ്ട്. ബ്രസീലിന്റെയോ ഫ്രാൻസിന്റെയോ ടീമുകളിലേക്ക് നോക്കുക. അവിടെ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ കളിക്കാരുടെ വലിയൊരു നിരയെ കാണാം. ഫ്രാൻസിന്റെ വംശീയ വൈവിധ്യവും ബ്രസീലിന്റെ ആഫ്രിക്കൻ വേരുകളും അവരുടെ ഫുട്ബോളിന് കരുത്ത് പകരുന്നതാണ്. എന്നാൽ അർജന്റീന ടീമിലേക്ക് നോക്കൂ, അവിടെ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരനായ ഒരൊറ്റ കളിക്കാരനെപ്പോലും നിങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിയില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് അയൽരാജ്യമായ ബ്രസീലിൽ ഇത്രയധികം ആഫ്രിക്കൻ വംശജരുള്ളപ്പോൾ അർജന്റീനയിൽ മാത്രം അവരില്ലാതെ പോയത്?
​അവിടെയാണ് 1800-കളിൽ അർജന്റീന ഭരിച്ചിരുന്ന ഭരണാധികാരികളുടെ കടുത്ത വംശീയ നയങ്ങളുടെ പങ്ക് വെളിവാകുന്നത്. ഒരു കാലത്ത് അർജന്റീനയിലും വലിയൊരു ശതമാനം ആഫ്രിക്കൻ അടിമകളും അവരുടെ വംശജരും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ 1800-കളുടെ മധ്യത്തിൽ രാജ്യം ഭരിച്ച പല ഭരണാധികാരികളും അർജന്റീനയെ പൂർണ്ണമായും ഒരു 'വെളുത്ത യൂറോപ്യൻ രാജ്യമായി' മാറ്റാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഇതിനായി അവർ ക്രൂരമായ പല തന്ത്രങ്ങളും മെനഞ്ഞു.

​ചരിത്രത്തിലെ വംശഹത്യ:

 കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ പുരുഷന്മാരെ കൂട്ടത്തോടെ മുൻനിര യുദ്ധങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചു. മാരകമായ മഞ്ഞപ്പനി പടർന്നുപിടിച്ചപ്പോൾ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാർ താമസിച്ചിരുന്ന ചേരികളെ അവർ നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടുത്തി, ചികിത്സ നൽകാതെ മരിക്കാൻ വിട്ടു. കൂടാതെ, ആഫ്രിക്കൻ വംശജരെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാൻ യൂറോപ്യൻ കുടിയേറ്റത്തെ അവർ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. വംശീയമായി അർജന്റീനയെ 'ശുദ്ധീകരിക്കുക' എന്നതായിരുന്നു ആ നയം.
ഇതിന്റെ ഫലമായി 1900-കളുടെ തുടക്കമായപ്പോഴേക്കും അർജന്റീനയിലെ ആഫ്രിക്കൻ ജനസംഖ്യ നാമമാത്രമായി ചുരുങ്ങി. ഈ ചരിത്രപരമായ വംശീയ വിവേചനത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പ്രതിഫലനമാണ് ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്ന അർജന്റീന ഫുട്ബോൾ ടീം. നേരെമറിച്ച്, തങ്ങളുടെ കോളനിവൽക്കരണ ചരിത്രത്തിൽ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയ ആധുനിക സ്പെയിൻ ടീമിൽ ഇന്ന് പല വംശങ്ങളിൽപ്പെട്ട, ആഫ്രിക്കൻ പശ്ചാത്തലമുള്ള യുവാക്കൾ കളിക്കുന്നുണ്ട്. ചരിത്രത്തിന്റെ എന്ത് വലിയ വൈരുദ്ധ്യമാണത്! വംശീയമായി വെളുക്കാൻ ശ്രമിച്ച ലാറ്റിനമേരിക്കൻ രാജ്യവും, വംശീയ വൈവിധ്യത്തെ നെഞ്ചിലേറ്റുന്ന യൂറോപ്യൻ രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം.

​രണ്ട് തത്വശാസ്ത്രങ്ങൾ: ടിക്കി-ടാക്കയും ലാറ്റിൻ വീര്യവും

​ചരിത്രത്തിന്റെ കൗതുകങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച് കളിക്കളത്തിലേക്ക് വന്നാൽ, ഇതൊരു തന്ത്രങ്ങളുടെ വൻപോരാട്ടമാണ്. സ്പെയിനും അർജന്റീനയും ഫുട്ബോളിനെ സമീപിക്കുന്നത് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തത്വശാസ്ത്രങ്ങളിലൂടെയാണ്.
​സ്പെയിനിന്റെ ജ്യാമിതീയ ഫുട്ബോൾ (Geometric Football)

​സ്പാനിഷ് ഫുട്ബോൾ എന്നത് ഒരു ചെസ്സ് കളി പോലെയാണ്. അവിടെ ഓരോ നീക്കവും മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചതാണ്. പന്തടക്കമാണ് അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം. പന്ത് എപ്പോഴും തങ്ങളുടെ കാൽക്കൽ തന്നെ വെച്ചുകൊണ്ട്, മൈതാനത്ത് ത്രികോണങ്ങൾ തീർത്ത്, കൃത്യമായ പാസുകളിലൂടെ എതിരാളികളുടെ പ്രതിരോധ കോട്ട തകർക്കുന്ന ശൈലി. ഇതിനെയാണ് നമ്മൾ 'ടിക്കി-ടാക്ക' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. സ്പെയിൻ കളി നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ശക്തികൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തലച്ചോറുകൊണ്ടാണ്. അവരുടെ മധ്യനിരയിലെ മന്ത്രവാദികൾ പന്ത് കാലിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് എതിരാളികളെ ഓടിച്ചു തളർത്തുന്നു. അവരുടെ കളിയിൽ ഒരു യൂറോപ്യൻ അച്ചടക്കവും കൃത്യതയുമുണ്ട്.
​അർജന്റീനയുടെ സങ്കര ശൈലി 
​എന്നാൽ അർജന്റീനയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കഥ മാറുന്നു. അവർക്ക് സ്പാനിഷ് വംശത്തിന്റെ സാങ്കേതിക തികവുണ്ട്, എന്നാൽ അതോടൊപ്പം അവരുടെ ഉള്ളിൽ തിളയ്ക്കുന്നത് ലാറ്റിനമേരിക്കൻ ചോരയാണ്. ബ്രസീലിനെപ്പോലുള്ള അയൽരാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അവർ കടമെടുത്ത ഒരു ശൈലിയുണ്ട്- തെരുവുകളിൽ നിന്ന് പഠിച്ചെടുത്ത, നിയമങ്ങൾക്കതീതമായ ഫുട്ബോൾ. അതിൽ ഡ്രിബ്ലിംഗിന്റെ സൗന്ദര്യമുണ്ട്, ഒപ്പം പരുക്കൻ അടവുകളുമുണ്ട്.
​അർജന്റീനയുടെ കളി എന്നത് സ്പാനിഷ് അച്ചടക്കവും ലാറ്റിനമേരിക്കൻ വീര്യവും  കൂടിച്ചേർന്ന ഒരു സങ്കര ശൈലിയാണ്. അവർ പന്ത് കൈവശം വെക്കാൻ മാത്രമല്ല, മിന്നൽ വേഗത്തിൽ കൗണ്ടർ അറ്റാക്ക് നടത്താനും മിടുക്കരാണ്. മൈതാനത്ത് ചോര ചിന്താനും അവർ മടിക്കില്ല. അവരുടെ കളിയിൽ യുക്തിയേക്കാൾ കൂടുതൽ വികാരങ്ങളാണ് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്.

​ഭയമില്ലാത്ത പോരാട്ടം; പ്രതിരോധത്തിന്റെ വിരസതയില്ല

​ഫുട്ബോൾ ചരിത്രത്തിൽ നമ്മൾ ഒരുപാട് ബോറടിപ്പിക്കുന്ന ഫൈനലുകൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പണ്ട് ഇംഗ്ലണ്ടോ മറ്റ് ചില യൂറോപ്യൻ ടീമുകളോ ഫൈനലിൽ വരുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന ഒരു തന്ത്രമുണ്ട്- 'ബസ് പാർക്കിംഗ്' അല്ലെങ്കിൽ കടുത്ത പ്രതിരോധം. ആദ്യം ഗോൾ വഴങ്ങാതിരിക്കുക, കളി എങ്ങനെയെങ്കിലും പെനാൽറ്റി ഷൂട്ടൗട്ടിലേക്ക് എത്തിക്കുക എന്ന വിരസമായ തന്ത്രം. എന്നാൽ ഈ ഫൈനലിന്റെ സവിശേഷത എന്തെന്നാൽ, ഇവിടെ അങ്ങനെയൊരു വിരസതയ്ക്ക് സ്ഥാനമില്ല എന്നതാണ്.
​കാരണം ഇരു ടീമുകളുടെയും ഡി.എൻ.എയിൽ പ്രതിരോധം എന്ന വാക്കില്ല. സ്പെയിനിന് അറിയാവുന്നത് പന്തുമായി മുന്നേറാനാണ്. അർജന്റീനയ്ക്ക് അറിയാവുന്നത് എതിരാളിയുടെ ബോക്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറാനാണ്. രണ്ട് ടീമുകളും വിശ്വസിക്കുന്നത് ഒരേയൊരു തത്വത്തിലാണ്:

 "ഏറ്റവും മികച്ച പ്രതിരോധം എന്നത് ആക്രമണമാണ്."

​മത്സരത്തിന്റെ ആദ്യ മിനിറ്റ് മുതൽ ഇരുപക്ഷത്തുനിന്നും തീപ്പൊരി പാറുന്ന ആക്രമണങ്ങൾ നമ്മൾ കാണും. സ്പെയിനിന്റെ മധ്യനിര കളി മെനയുമ്പോൾ, അർജന്റീനയുടെ വിംഗർമാർ അവരുടെ വേഗതകൊണ്ട് സ്പാനിഷ് പ്രതിരോധത്തെ കീറിമുറിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. വിട്ടുകൊടുക്കാൻ രണ്ടു കൂട്ടരും തയ്യാറാകില്ല. സ്പെയിൻ ഒരു ഗോൾ അടിച്ചാൽ, അർജന്റീന അതിലും വലിയ വീര്യത്തോടെ തിരിച്ചടിക്കും. ഇതൊരു തന്ത്രപരമായ ചെസ്സ് കളിയാണെങ്കിലും, അതിൽ ഗംഭീരമായ ഭാവനയും കലാപരമായ മുന്നേറ്റങ്ങളും ഉണ്ടാകും.
​ഒരു അവിസ്മരണീയ അന്ത്യത്തിലേക്ക്...

​മത്സരത്തിന്റെ അവസാന വിസിൽ മുഴങ്ങാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ. അതൊരുപക്ഷേ ഫുട്ബോൾ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും അവിസ്മരണീയമായ ഫൈനലുകളിൽ ഒന്നായിരിക്കും. മൈതാനത്ത് വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നത് ഇരുപത്തിരണ്ട് കളിക്കാരാണെങ്കിലും, അദൃശ്യമായി അവിടെ രണ്ട് സംസ്കാരങ്ങളും രണ്ട് ചരിത്രങ്ങളും തമ്മിൽ മുട്ടുകയാണ്.
​ഒരു വശത്ത് തങ്ങളുടെ പഴയ കോളനിയായിരുന്ന, തങ്ങളുടെ തന്നെ ചോര പങ്കിടുന്ന ഒരു രാജ്യത്തെ കീഴടക്കി ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിൽ എത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്പെയിൻ. മറുവശത്ത്, തങ്ങളുടെ പൂർവ്വികരുടെ നാടിനെ കളിമിടുക്കുകൊണ്ട് തോൽപ്പിച്ച്, തങ്ങളാണ് ആധുനിക ഫുട്ബോളിന്റെ രാജാക്കന്മാർ എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കാൻ പോരാടുന്ന അർജന്റീന.
​ഇതൊരു ഫുട്ബോൾ മത്സരം മാത്രമല്ല, ചരിത്രം അതിന്റെ വൃത്തം പൂർത്തിയാക്കുന്ന നിമിഷമാണ്. യൂറോപ്യൻ അച്ചടക്കവും ലാറ്റിനമേരിക്കൻ പാഷനും തമ്മിൽ നേർക്കുനേർ വരുമ്പോൾ, ആരായിരിക്കും ആ സ്വർണ്ണക്കിരീടത്തിൽ ചുംബിക്കുക? ഉത്തരം ഈ പുൽമൈതാനത്ത് എഴുതപ്പെടും. കാത്തിരിക്കാം, ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കൗതുകവും ആവേശവും നിറഞ്ഞ ആ 'സ്പാനിഷ്' പോരാട്ടത്തിനായി!